Naciśnij dźwignię spłukiwania. Woda wiruje. Odpady znikają. To najłatwiejsza część procesu. Co dalej? Teraz jest to trudniejsze.
Każdego dnia rurami przepływają miliardy galonów ścieków. Nie myślimy o tym. A nie powinni. Jednak zrozumienie systemu pomaga uniknąć problemów, gdy coś pójdzie nie tak.
Dlaczego nie możemy ich po prostu wyrzucić na ulicę
Możesz zapytać, dlaczego nie pozwolić, aby ścieki wsiąkały w ziemię lub spływały do pobliskiego strumienia. Wydaje się to być naturalnym rozwiązaniem.
Ale to nieprawda.
Nieoczyszczone ścieki są niebezpieczne. Dlatego bezpośrednie wypuszczanie ich do środowiska jest złym pomysłem.
- Zapach. To obrzydliwe. Szybki i mocny.
- Bakterie. Odchody ludzkie zawierają bakterie z grupy coli, takie jak E. coli. Powodują choroby. Zanieczyszczona woda staje się zagrożeniem dla zdrowia.
- Zanieczyszczenia chemiczne. Ścieki zawierają azot i fosforany. Działają jak nawóz dla glonów. Nadmiar glonów blokuje światło słoneczne. To zanieczyszcza wodę.
Rozkładająca się materia organiczna usuwa tlen z wody. Ryba umiera. Zawiesiny powodują zmętnienie wody. Ryba nie może oddychać ani widzieć. Ekosystem się rozpada.
Nikt nie chce mieszkać w śmierdzącym miejscu z martwymi rybami. Dlatego gminy budują oczyszczalnie ścieków. Dlatego też istnieją przepisy zabraniające odprowadzania nieoczyszczonych ścieków.
Alternatywa: szambo
Nie każdy dom jest podłączony do publicznej kanalizacji. Na obszarach wiejskich domy są często położone zbyt daleko od siebie. Układanie kilometrów rur jest zbyt drogie.
Właściciele domów korzystają z prywatnych systemów sprzątania. Nazywa się je szambami.
Szambo to podziemny zbiornik betonowy lub stalowy. Mieści około 1000 galonów wody. Ścieki wpływają do niego z jednego końca i wypływają z drugiego.
„Ścieki wpływają do zbiornika jednym końcem i wypływają drugim.”
Zbiornik zlokalizowany jest pod ziemią. W przekroju wygląda jak pudełko. To pierwszy etap prywatnego systemu gospodarki odpadami.
Jak dokładnie segregowane są odpady w tym pudełku? To kolejny krok w rozwikłaniu tego systemu.
Dlaczego szambo jest podzielone na trzy warstwy?
Przechodzisz obok zbiornika. Wydaje ci się, że to po prostu wielka czarna skrzynka zakopana w ziemi. W rzeczywistości nie jest to prawdą. To jest studzienka. Reaktor biologiczny. System warstwowy, w którym większość pracy opiera się na grawitacji i czasie.
Spójrz, co dzieje się w środku.
Tworzą się trzy odrębne warstwy. Zawsze. Pod warunkiem, że nie będziesz pompować zbyt często i nie przeciążysz systemu środkami chemicznymi zabijającymi bakterie.
Warstwa pianki znajduje się na wierzchu. Tłuszcz. Tłuszcze. Obrazy olejne. Szlam mydlany. Wszystko, co jest lżejsze od wody. To pływa. To tworzy skorupę. Jeśli nigdy tego nie widziałeś, wyobraź sobie gęsty, oleisty film na misce schłodzonej zupy. To właśnie unosi się w twoich ściekach.
Warstwa osadu opada na dno. Cząstki stałe. Substancje zawieszone. Odpady ludzkie. Wszystko cięższe od wody. Gromadzi się. Kompaktuje. Jeśli nie wypompujesz osadu, wypełni on zbiornik. Następnie wraca do Twojego domu. Brudny i kosztowny problem.
Warstwa środkowa to woda osiadła (ścieki). Czysta woda. Głównie. Nie nadaje się do picia. Nigdy tego nie pij. Ale nie ma w nim żadnych cząstek stałych. Zawiera bakterie. Zawiera azot. Zawiera fosfor. Są to ścieki nawożone. To ta warstwa wpływa do pola drenażowego.
Jak ścieki dostają się do systemu
Dom nie tylko wyrzuca odpady w pustkę. Dostają się rurami kanalizacyjnymi. Główny pion. Linie oddziałowe. Wszystkie zbiegają się na wlocie zbiornika.
Przepływ jest ciągły. Prysznic. WC. Zmywarki. Pralki.
Woda szybko dostaje się do systemu. Cząsteczki stałe osiadają. Tłuszcz wzrasta. Czysta środkowa część osiada.
To nie magia. To jest fizyka. Grawitacja oddziela masy. Gęstość określa położenie.
Jeżeli woda przebywa w zbiorniku wystarczająco długo, separacja zostaje zachowana. Jeśli porusza się zbyt szybko, cząstki są przenoszone dalej. Pole drenażowe zostaje zatkane. Podwórko zalewa. Koszt naprawy jest trzykrotny.
Chemia środkowej warstwy
Ta środkowa woda nie jest pusta. Tętni życiem.
Bakterie działają. Odmiany tlenowe i beztlenowe. Niszczą to, co zostało. Przekształcają amoniak. Stabilizują pH.
Pozostają azot i fosfor. To nie tylko odpady. To są składniki odżywcze. Nawozy.
Kiedy ścieki dotrą do gleby, te składniki odżywcze stanowią pożywienie dla trawy. Drzewa. Ogród.
To cykl. Odpady stają się zasobem.
Ale tylko wtedy, gdy warstwy pozostaną oddzielone. Tylko jeśli zbiornik ma odpowiednią wielkość. Tylko pod warunkiem zaobserwowania obciążenia hydraulicznego.
Dlaczego konserwacja jest ważna
Większość ludzi ignoruje warstwy. Zakładają, że zbiornik zarządza się sam.
Nie może sobie poradzić.
Warstwa pianki gęstnieje. Wnika do studzienki wylotowej. Warstwa osadu podnosi się. Dociera do tego samego zbiornika.
Po wymieszaniu warstw system przestaje działać.
Cząsteczki stałe dostają się do pola drenażowego. Zatykają perforowane rury. Blokują pory gleby.
Poczujesz to. Zobaczysz to. Zapłacisz za to.
Pompowanie usuwa osad. Usuwa pianę. Przywraca rozwarstwienie.
Nie spodziewaj się żadnego alarmu. Nie
Ten zapach zgniłych jaj? On jest bardzo prawdziwy. Wewnątrz zbiornika bakterie aktywnie rozkładają odpady organiczne, a produktem ubocznym tego procesu jest koktajl gazów, którego zdecydowanie nie chcesz w swoim salonie.
Dlatego pod każdym zlewem montowany jest syfon w kształcie litery P. Jest to rura w kształcie litery U umieszczona pod zlewem. Zatrzymuje niewielką ilość wody, tworząc korek hydrauliczny. To jest bariera fizyczna. Gazy próbują się unieść, zderzają się z wodą i odbijają się z powrotem do zbiornika. Zamiast przedostawać się do kuchni, gazy te łatwiej przemieszczają się w górę. Wychodzą przez rurę wentylacyjną.
Spójrz na swój dach. Zobaczysz wystające stamtąd rury PCV. Nie są elementem dekoracyjnym. To jest Twój domowy sposób na „oddychanie”.
Wypływ
Kiedy zbiornik się napełni, nowe ścieki wypierają stary płyn. Proces nie kończy się na zbiorniku. Wyparta woda wpływa bezpośrednio do pola drenażowego.
Tutaj sprawy się komplikują. Pole drenażowe to sieć perforowanych rur zakopanych głęboko w rowach wypełnionych żwirem. Gleba filtruje ciecz, a żwir pomaga ją rozprowadzać. Jeśli stoisz na dachu i patrzysz w dół, możesz zwizualizować sobie diagram:
Strona główna > Szambo > Skrzynka rozdzielcza > Rury perforowane > Rowy żwirowe > Ziemia
Powyższy diagram przedstawia widok z góry. Jest to system redundantny. Jeśli jedna rura zostanie zatkana, woda znajdzie inną drogę. Ale co, jeśli całe pole zawiedzie? Staniesz przed znacznie poważniejszym problemem niż tylko nieprzyjemny zapach.
Dlaczego jest to ważne dla majsterkowiczów?
Możesz pomyśleć, że ta część systemu jest „poza zasięgiem wzroku, poza umysłem”. Ale to nieprawda. Pułapka P wymaga minimalnej konserwacji. Tylko upewnij się, że jest wypełniony wodą. Jeśli pensjonat stoi pusty przez kilka miesięcy, woda w syfonie wyparowuje. Wtyczka hydrauliczna jest zniszczona. Zapach powrócił.
W przypadku pola drenażowego wszystko jest inne. Nie da się oczyścić zatkanej linii od wewnątrz. Nie można używać przewodu hydraulicznego na perforowanej rurze zakopanej pod sześcioma stopami ziemi i żwiru. Dlatego tak ważne jest właściwe użytkowanie systemu. Nie odprowadzaj tłuszczu. Nie używaj ostrych środków chemicznych, które zabiją kolonię bakterii w zbiorniku. Jeśli bakterie zostaną zabite, odpady stałe nie ulegną rozkładowi. Zatykają pole drenażowe.
A jak dochodzi do tej blokady? Zwykle wymagana jest całkowita wymiana systemu. Nie jest to szybka naprawa.
Objawy nieprawidłowego działania
Jeśli zaczniesz zauważać mokre plamy na swoim podwórku, nawet przy suchej pogodzie, miejsce odpływu może być zatkane. Albo, co gorsza, całkowicie zawodzi. Woda nie ma innego wyjścia, jak tylko w górę. Lub na bok. Do twojej piwnicy.
Na początku dzieje się to niezauważone. Słaby zapach siarki w pobliżu włazu pola drenażowego. Być może wtedy woda na piętrze zacznie powoli opadać. Zanim usłyszysz bulgotanie toalety, system jest już obciążony.
Zwróć także uwagę na rurę wentylacyjną. Jeśli jest zablokowany przez liście lub lód, gazy nie mają dokąd uciec. Ciśnienie w zbiorniku wzrasta. W zlewach możesz usłyszeć bulgotanie. To powietrze przedostające się przez wodę w pułapkach typu P. To nieprzyjemne.
Podsumowanie
Twój system septyczny stanowi równowagę biologii i fizyki. Pokarm dla bakterii. Woda jest wypierana. Grawitacja ściąga w dół. Rury wentylacyjne wydzielają gazy.
Jak głębokie są rury drenażowe?
Większość rur drenażowych ma standardową średnicę 4 cali (PVC). To około 10 centymetrów. Jednak głębokość montażu jest ważniejsza niż rozmiar samej rury. Rowy wykopuje się na głębokość od 4 do 6 stóp (około 1,5 metra). Szerokość wykopu jest mniejsza – około 2 stóp (0,6 metra).
Konstrukcja składa się z kilku warstw:
- Warstwa dolna: żwir. Wypełnia dolne 2-3 stopy rowu.
- Warstwa środkowa: rura. Jest on układany na żwirowym podłożu.
- Górna warstwa: gleba. Gleba jest całkowicie pokryta żwirem.
Żwir działa jak filtr i system wsparcia. Gleba uszczelnia konstrukcję.
Konstrukcja ta zatrzymuje ścieki przedostające się do gruntu. Jeśli sam kopiesz rów, pamiętaj o sprawdzeniu lokalnych przepisów budowlanych. Głębokość sadzenia zależy od klimatu i rodzaju gleby. W zimnych regionach głębokość mrozu może wymagać jeszcze większego zwiększenia głębokości minimalnej (4 stopy).
Jak gleba określa wielkość pola drenażowego
Gleba wykonuje większość pracy w polu drenażowym. Pochłania wodę i odfiltrowuje pozostałe ciała stałe. Proces ten jest całkowicie zależny od przepuszczalności gleby. Jeśli masz twardą glinę, woda porusza się powoli. System kompensuje to, wymagając większego pola odpływowego do odprowadzania tej samej ilości ścieków. Piaszczysta gleba pozwala na szybsze wchłanianie. Powierzchnia pola zmniejsza się.
Wszystko to działa dzięki grawitacji. Nie ma pomp, które tłoczą wodę z domu do szamba, ani nie ma pomp, które tłoczą wodę ze szamba do pola drenażowego. Jest to system pasywny. Jeśli rury są prawidłowo nachylone, woda spływa po zboczu. Jeśli nachylenie jest nieprawidłowe, następuje przepływ wsteczny. Prosta fizyka.
Tu rośnie najbardziej zielona trawa
Zapewne słyszeliście powiedzenie, że trawa nad szambo jest bardziej zielona. To powiedzenie nie jest prawdą. Kolor zielony nadano polu drenażowemu. Tam gleba jest nasycona wilgocią i składnikami odżywczymi. Azot i fosfor ze ścieków pełnią rolę naturalnego nawozu. Trawa rośnie gęsta i ciemnozielona. Nie jest to oznaką wycieku. Jest to oznaka działającego systemu dystrybucji.
Miejskie systemy oczyszczania ścieków
Wraz ze wzrostem gęstości zabudowy poszczególne szamba przestają działać. Nie można wykopać pola melioracyjnego na działce dzielonej przez dziesięć innych domów. Na obszarach miejskich i podmiejskich ludzie żyją bliżej siebie. Powoduje to powstawanie ogromnej ilości ścieków wymagających scentralizowanego oczyszczania.
Społeczności budują systemy kanalizacyjne, aby obsłużyć tę ilość. Rury te zbierają ścieki z tysięcy domów. Transportują je do oczyszczalni ścieków. Tam woda przed odprowadzeniem poddawana jest obróbce mechanicznej i biologicznej. To nie tylko filtrowanie. Jest to złożony proces przemysłowy mający na celu usunięcie patogenów i zanieczyszczeń, których szambo nigdy nie wyeliminuje.
Geometria bezpieczeństwa i drenaż grawitacyjny
Można po prostu przejść obok nich, nie zwracając uwagi. Ciężki żelazny pierścień montowany równo z powierzchnią drogi. Ale kształt nie został wybrany ze względów estetycznych. To jest mechanizm przetrwania. Gdyby właz był kwadratowy, można go było łatwo przechylić po przekątnej i wpaść w pustkę poniżej. Okrągły pierścień nie może tego zrobić. Niezależnie od orientacji średnica pozostaje taka sama. Pokrywa nie zapada się. Pracownik pozostaje bezpieczny.
Ten prosty fakt geometryczny maskuje znacznie bardziej złożoną rzeczywistość inżynierską.
Większość miejskich systemów kanalizacyjnych opiera się wyłącznie na grawitacji. Wyobraź sobie naturalny rów melioracyjny, ale zakopany pod ziemią i wyłożony betonem lub gliną. Rury z poszczególnych domów podłączane są do większej głównej kanalizacji ułożonej wzdłuż ulicy. Te kanały ściekowe są ogromne, często mierzą od 3 do 5 stóp średnicy. Oni nie tylko stoją w miejscu. Poruszają się w dół zbocza.
Okresowo będziesz widzieć pionową rurę wznoszącą się z tego kolektora na powierzchnię. Otwór zamykany jest pokrywą włazu. Konstrukcje te stanowią jedyne wejście dla ekip konserwacyjnych. Bez nich system byłby zapieczętowaną czarną skrzynką. Nie wiedziałbyś o zatorze, dopóki piwnica nie została zalana.
Kształt pokrywy studzienki podyktowany jest prawami fizyki, a nie modą. Okrągła pokrywka nie może wpaść do własnego otworu.
Dokąd trafia woda?
Przepływ nie zatrzymuje się w kanalizacji ulicznej. To się łączy. Mniejsze linie łączą się z większymi, tworząc sieć kierującą ścieki do centralnego punktu. Punkt ten to oczyszczalnia ścieków.
Inżynierowie nie umieszczają tych konstrukcji losowo. Lokalizacja jest krytyczna. Aby system grawitacyjny działał efektywnie, oczyszczalnie ścieków prawie zawsze lokalizowane są na terenach nisko położonych. Linie miejskie często biegną wzdłuż koryt starych strumieni lub dolin. Woda podąża ścieżką najmniejszego oporu. Wykorzystując naturalne nachylenie terenu, system minimalizuje potrzebę pomocy mechanicznej.
Ale krajobraz rzadko jest posłuszny idealnie.
Kiedy grawitacja zawodzi
Są wzgórza. Następują zmiany wysokości. Kiedy naturalne zbocze się kończy, ścieki nie mają dokąd odpłynąć, chyba że coś zmusi je do przemieszczania się w górę.
W takich przypadkach system obejmuje pompy kruszące lub przepompownie. To są mechaniczne motory postępu. Pobierają ścieki zatrzymane na niższym poziomie i podnoszą na nie ciśnienie, wypychając je w górę i ponad wzniesieniem, aby ponownie połączyć się z siecią przepływu grawitacyjnego.
Pompa krusząca jest często stosowana w przypadku pojedynczych domów lub małych grup budynków. Mieli odpady stałe na masę łatwiejszą do pompowania. Stacja wyciągu jest większa i obsługuje przepływ całego obszaru lub bloku.
Różnica między pasywnym systemem grawitacyjnym a aktywnym systemem pompowania sprowadza się do topografii. Jeśli mieszkasz w dolinie, odpady prawdopodobnie przepływają swobodnie. Jeśli mieszkasz na płaskowyżu, prawdopodobnie płacisz za energię potrzebną do podniesienia poziomu ścieków do następnego poziomu.
Podstawowe podstawy czyszczenia
Po dotarciu ścieków do oczyszczalni pompy śrubowe pompują je do pierwszego stopnia oczyszczania. To jest podstawowe czyszczenie. Symuluje działanie szamba. Cząsteczki stałe osiadają na dnie, a piana unosi się na powierzchnię.
System zbiera te cząstki stałe. Zwykle trafiają na składowisko lub do spalarni.
Ten krok jest prosty. Wszystko czego potrzebujesz to ekran i system zbiorników. Niech woda się uspokoi. Całą pracę wykonuje grawitacja. Cząsteczki stałe osiadają, a woda przechodzi do następnego etapu.
Ekran główny
Najpierw ścieki przechodzą przez fizyczną barierę. Tarcza Podstawowa służy jako pierwsza linia obrony. Zatrzymuje duże zanieczyszczenia. Łachmany. Plastikowy. Wszystko, czego nie należy spuszczać w toalecie. Zapobiega to zatarciu pomp w kolejnych etapach.
Osadniki pierwotne
Po usunięciu gruzu woda trafia do osadników wstępnych. Tutaj w grę wchodzi grawitacja. Proces jest powolny. To proste. Cząsteczki stałe osiadają na dnie. Piana wypływa na powierzchnię. W rezultacie usuwana jest około połowa zawieszonych ciał stałych i materii organicznej. Wraz z nimi usuwane są także bakterie.
A co jeśli oczyszczalnia zatrzyma się na tym etapie? Nie jest to znaczący krok w czyszczeniu. Woda nadal zawiera wiele patogenów. Dlatego przed uwolnieniem do środowiska stosuje się chlorowanie. Niszczy pozostałe bakterie. To jest szybkie rozwiązanie. To nie jest kompletne. Większość nowoczesnych oczyszczalni ścieków idzie dalej.
Leczenie wtórne
To tutaj dzieje się główna praca. Etap oczyszczania wtórnego ma na celu wyeliminowanie tego, co pominięto w pierwszym etapie. Materiały organiczne. Składniki odżywcze. Celem jest ich rozkład.
Jak? Przy pomocy bakterii. Nie te, które żyją w jelitach. I te, które są w dużych, napowietrzonych zbiornikach. Woda wpływa do tych ogromnych zbiorników. Powietrze jest zmuszone do utrzymywania wysokiego poziomu tlenu. Bakterie zużywają odpady. Konsumują wszystko, co się da. To biologiczna „uczta w górach”.
Gdy bakterie wykonają swoją pracę, woda płynie dalej. Ale nadal pozostaje dużo biomasy bakteryjnej. To jest następny problem. Należy oddzielić „pożeraczy” od „pożeranych”.
Miejsce, w którym odbywa się główna praca
Na tym przepływ się nie kończy. Przechodzi ze zbiorników napowietrzających do osadników. Jest to faza fizycznej separacji. Tutaj w grę wchodzi grawitacja. Bakterie, które pilnie przetwarzały odpady, sklejają się i osiadają na dnie.
Ten etap jest krytyczny. Nazywa się to oczyszczaniem wtórnym. Celem jest czysta separacja. Wyniki są imponujące. Proces ten może usunąć do 90% wszystkich substancji stałych i organicznych ze ścieków. To ogromna redukcja zanieczyszczeń. Pozostała woda staje się znacznie bardziej przejrzysta, chociaż jej spuszczenie nie jest jeszcze bezpieczne. Główna praca została wykonana. Woda stała się lżejsza.
Polerowanie końcowe: objaśnienie czyszczenia trzeciorzędowego
Pomyślnie ukończyłeś etapy pierwotnej sedymentacji i wtórnego rozkładu biologicznego. Woda stała się bardziej przejrzysta, ale jej powrót do środowiska lub ponowne wykorzystanie nadal nie jest bezpieczny. Tutaj proces staje się bardziej szczegółowy. Nazywa się to oczyszczaniem trzeciorzędowym.
Nie ma jednego uniwersalnego standardu. To, co jest odpowiednie dla gęstego ośrodka miejskiego, może być nadmierne dla społeczności wiejskiej. Cel zależy całkowicie od lokalnych przepisów i możliwości zbiornika odbiorczego, do którego trafia oczyszczona woda. Jednakże zasady chemiczne pozostają takie same.
Usuwanie składników odżywczych
Etapy pierwotny i wtórny usuwają cząstki stałe i materię organiczną. Nie zawsze wychwytują rozpuszczone składniki odżywcze. To jest problem. Nadmiar fosforu i azotu w jeziorach lub rzekach powoduje zakwity glonów. Te zakwity wyczerpują tlen w wodzie. Ryba umiera. Ekosystem się rozpada.
Aby temu zapobiec, do oczyszczalni dodaje się specjalne środki chemiczne. Substancje te wiążą się z fosforem i azotem. Cząsteczki sklejają się ze sobą. Stają się ciężkie. Wychodzą z zawieszenia. W niektórych instalacjach do fizycznego zatrzymywania tych cząstek stosuje się filtry piaskowe lub membranowe. Jest to sito mechaniczne i chemiczne.
Zniszczenie pozostałych mikroorganizmów
Woda może wydawać się krystalicznie czysta. Nadal zawiera bakterie. Wirusy. Patogeny. Nie możesz ich zobaczyć. Nie można ich pić. Dlatego ostatnim etapem jest dezynfekcja.
Chlor jest najczęstszym wyborem. To jest tanie. To działa szybko. Zapewnia długotrwały efekt chroniący rurociągi. Alternatywą są ozon lub światło ultrafioletowe, ale głównym narzędziem pracy w branży pozostaje chlor.
Gdy tylko chlor dostanie się do wody, rozpoczyna się odliczanie. Mikroorganizmy zostają zneutralizowane. Woda jest uwalniana do środowiska. Jest czyściej niż przy wejściu do oczyszczalni ścieków. Jest bezpieczny dla rzeki. Jest gotowa na kolejny cykl.
Kontrola jakości wydruku
Nie potrzebujesz fartucha laboratoryjnego, aby zrozumieć, dlaczego lokalna oczyszczalnia ścieków jest ważna. Woda opuszczająca konstrukcję musi przejść szereg rygorystycznych testów. Jeśli nie przejdzie tych testów, ucierpi na tym dalszy ekosystem. W ten sposób inżynierowie mierzą sukces.
Poziom PH jest pierwszą pozycją na liście. Mierzy kwasowość. Celem jest, aby pH odpowiadało pH naturalnego zbiornika wodnego, do którego trafiają zrzuty. Rzeka lub jezioro charakteryzuje się pewną równowagą. Woda z oczyszczalni musi odpowiadać tej równowadze.
BOD (Biochemiczne zapotrzebowanie na tlen) to skrót oznaczający zapotrzebowanie tlenu w procesach biochemicznych. Brzmi technicznie, ale w rzeczywistości jest to prosta matematyka. Mierzy, ile tlenu potrzebują bakterie, aby dokończyć przetwarzanie odpadów organicznych pozostałych w ściekach. Jeśli BZT jest wysokie, woda jest nadal zanieczyszczona. W idealnym przypadku liczba ta powinna wynosić zero.
Następny jest rozpuszczony tlen. Jest to tlen znajdujący się w wodzie wypływającej z rur. Jeśli jego poziom wynosi zero, życie wodne umiera. Kropka. Poziom rozpuszczonego tlenu powinien być wysoki. Musi przekraczać wartość BZT. W przeciwnym razie pozbawiasz lokalne populacje ryb tlenu.
Zawiesiny to widoczne zanieczyszczenia. Mętność. Ił. Piasek. Po wszystkich cyklach czyszczenia nie powinno ich tam być. W idealnym przypadku ich liczba powinna dążyć do zera. Jeśli widać cząstki, oznacza to, że filtracja nie zadziałała.
Następnie przychodzą składniki odżywcze. Fosfor całkowity i azot są dokładnie monitorowane. Nadmiar tych substancji powoduje zakwity glonów. Zakwity glonów prowadzą do niedoboru tlenu. To błędne koło.
Stosowanie chloru to kolejny punkt kontrolny. W oczyszczalniach ścieków dodawany jest chlor w celu zabicia patogenów. Ale nie można wrzucać nieoczyszczonego chloru do rzeki. Zabija także pożyteczne bakterie. Chlor należy usunąć lub zneutralizować przed wypuszczeniem. Nie wolno wykryć jego obecności.
Bakterie z grupy coli to ostatni znak ostrzegawczy. Wskaźnik ten mierzy obecność zanieczyszczeń odchodami. Celem jest zero. W naturze zawsze znajdziesz jakieś bakterie. Ptaki zostawiają odchody. Dzikie zwierzęta przedostają się do zbiorników wodnych. Ale sam reset musi być czysty.
Dlaczego te wskaźniki są tak dokładnie monitorowane? Tom. Jedna społeczność codziennie produkuje miliony galonów śmieci. Mówimy o 10-100 milionach galonów dziennie. To 38–380 milionów litrów. Liczy się każda kropla. Mały błąd w oczyszczalni ścieków prowadzi do zanieczyszczeń na dużą skalę w dalszej części rzeki.
Powiązane treści
Jeśli interesuje Cię mechanika tych systemów, dowiedz się, jak działają toalety. Albo jak składowiska zarządzają odpadami. Kolejnym elementem tego systemu są wieże ciśnień. Pomocne będzie także zrozumienie zasad budowy domu.
Aby uzyskać bardziej szczegółowe dane, zobacz zasoby dotyczące bakterii z grupy coli w kale. W Internecie można znaleźć także galerie zdjęć oczyszczalni ścieków. Jeśli masz własną studnię, chlorowanie szokowe jest kluczowym krokiem zapewniającym bezpieczeństwo. W przypadku wskazówek dotyczących renowacji domu przydatnym punktem wyjścia są nowe przewodniki po budowie i przebudowie.
