Het waterbed is niet zomaar ontstaan. Het kwam eind jaren zestig op de markt als een directe reactie op een generatie die niet kon slapen. Ze wilden rust. Ze wilden ook een bed dat aanvoelde als vloeistof.
Het werkte. Eind jaren tachtig kon je geen meubelwinkel binnenlopen zonder ze te zien. De omzet bedroeg $ 2 miljard per jaar. Dat is 15 procent van de gehele slaapcomfortmarkt. Als je cool was, of wilde zijn, bezat je een golfslaapmatras. Het was het ultieme symbool van het tijdperk.
Toen verdween het.
De nieuwigheid was op. De markt stortte in. Traagschuim is gearriveerd. Luchtbedden verbeterd. De grote, slappe bedden uit de jaren zeventig en tachtig raakten in de vergetelheid.
Je kent waarschijnlijk niemand die er vandaag op slaapt.
Lynn Hardman wel.
Hij slaapt elke nacht in een waterbed. Hij verkoopt ze ook. Hardman runt Southern Waterbeds & Futons in Athene, Georgia. Hij zit al 43 jaar in het spel. Dat is bijna net zo lang als het product zelf bestaat.
“Het waterbed heeft de babyboomgeneratie echt gevolgd”, zegt Hardman. “De eerste klanten waren jonger. Tegenwoordig is het bijna het tegenovergestelde. De babyboomers zijn ouder – veel wijzer – en kopen in sommige gevallen hun laatste bed.”
De werking van moderne waterbedden
Het vinden van een showroom is nog steeds mogelijk. Je hoeft alleen maar te kijken. Merken als InnoMax, Boyd Specialty Sleep, Strobel, United States Watermattress en American National produceren nog steeds eenheden.
Het zijn niet de met bont bedekte flops van het vliegtuig van Hugh Hefner. Die waren rond. Ze hadden Tasmaanse buidelrattenspreads. De nieuwe modellen zijn serieuze slaaptechnologie.
Er zijn twee hoofdtypen.
Hardzijdige modellen domineren de markt. Deze vereisen een groot houten frame om de matras vast te houden. De structuur is stijf. De voering is van zwaar vinyl.
Zachte watermatrassen zijn anders. Ze zien eruit als traditionele schuimmatrassen. Je kunt er een standaardvel op leggen. Ze staan op zichzelf. Ze hebben geen speciaal frame nodig.
Beide soorten vereisen een solide basis. Het gewicht is enorm. Eén matras kan tot wel 200 liter water bevatten. Dat is 757 liter. Hij weegt meer dan 1.600 pond. Dat is 725 kilogram.
Uw vloer moet die belasting kunnen dragen.
Waarom mensen ze nog steeds kopen
De aantrekkingskracht is geen nostalgie. Het is ondersteuning.
Liefhebbers zweren bij het drijfvermogen. Je ligt niet op een waterbed. Je lag er in in. Het water vormt zich naar je lichaam. Drukpunten verdwijnen.
Hardman beschrijft dat hij ‘omhuld’ werd door de matras. Het is een ander soort slaap.
Oudere modellen klotsten. Iedereen herinnert zich de golven. De nieuwe niet.
Fabrikanten voegen nu schotten toe. Dit zijn binnenwanden in de voering. Ze beperken de waterbeweging. Ze maken het oppervlak ‘golfloos’. Je voelt nog steeds het water stromen, maar je surft niet om drie uur ‘s nachts naar de badkamer.
Temperatuurregeling is standaard. Elke moderne unit is voorzien van een verwarming. De thermostaat varieert van 70 tot 100 graden Fahrenheit. Dat is 21 tot 38 graden Celsius.
Sommige matrassen zijn opgesplitst in dubbele zones. Eén kant kan warmer zijn. De andere kant kan koeler zijn. Eén partner kan een stevigere instelling hebben. De andere kan een zachtere hebben.
Het is geen speelgoed meer. Het is een precisieslaapsysteem.
Is het de investering waard?
Hardman neemt geen blad voor de mond.
‘Ik denk nog steeds dat het waterbed het beste bed is dat ooit is uitgevonden. Punt.’
Hij is niet de enige. Er zijn genoeg mensen die hetzelfde voelen. Ze hebben de trends overleefd. Ze hebben de internetconcurrentie overleefd. Ze hebben zich aangepast aan nieuwe materialen en techniek.
De markt is kleiner. Er zijn minder fabrikanten. Maar de kerngroep blijft.
Ze zijn nu ouder. Ze zijn het schuim beu. Ze zijn de bronnen beu. Ze willen de golf terug.
De revolutie stierf niet. Het werd alleen maar stiller.
En voor wie het nog wil: het water is er nog.
De waterbedervaring opnieuw ontwerpen
Charlie Hall heeft niet alleen het waterbed uitgevonden. Hij patenteerde het. Nu hij in de zeventig is, probeert hij het weer cool te maken. Zijn nieuwe ontwerp wordt uitgerold in meubelwinkels in Florida, en het lijkt in niets op de zware beesten met houten frame uit de jaren zeventig. De oude kozijnen? Weg. In hun plaats zit een schuimkraag. Het omringt de waterzak, waardoor het gemakkelijker wordt om in en uit te stappen zonder dat lastige, zware tillen.
Het oppervlak is ook veranderd. Spandex bedekt de bovenkant. Het creëert een zwevend gevoel dat minder aanvoelt als liggen op een tas en meer als zweven. Vezelinzetstukken zitten tussen de lagen om golven te onderdrukken. Je voelt de rimpel niet meer. Een vernieuwd temperatuursysteem houdt het water op een consistente, comfortabele temperatuur.
Waarom de comeback?
Hall wil dat twee groepen dit ding kopen. Oudere mensen die er een vage herinnering aan hebben. Ze willen de sensatie opnieuw bekijken en zien hoe anders het nu is. Dan is er de nieuwe generatie. Voor hen is het een totaal nieuwigheid. Ze weten misschien niet veel over de geschiedenis van de matras.
Het grootste obstakel is het bereiken van deze kinderen. Hardman, die een winkel met deze bedden runt, ziet soms jonge mensen. Maar ze komen niet alleen. Ouders of grootouders slepen ze mee. Ze willen de kinderen een overblijfsel uit het verleden laten zien. Het is vreemd voor hem. Deze jongeren hebben er nog nooit een gezien. Het verbaast hem dat er een generatie is opgegroeid zonder ooit een waterbed te hebben getest.
Over slaap valt niet te onderhandelen
Dit klinkt misschien als een eigenzinnige marketingstunt. Maar slaap is een serieus gezondheidsonderwerp. Onderzoek van de afgelopen jaren is duidelijk gebleken. Een gebrek aan slaap heeft niet alleen te maken met moe zijn. Het is gekoppeld aan obesitas. Diabetes. Hartziekte. Hypertensie. Het verkort zelfs de levensverwachting.
Hardman heeft een antwoord op dat probleem. Het ligt al 43 jaar in zijn winkel. Hij gelooft in de semi-gewichtloze staat. Dat gevoel krijg je alleen op een waterbed. Het is rustgevend. Ontspannend. Er is iets fysieks aan de ondersteuning dat de belasting van het lichaam vermindert.
Het slaaptekort
De meeste mensen negeren dit. De jaarlijkse enquête van de National Sleep Foundation bewijst dit. Slechts 10 procent van de Amerikanen geeft prioriteit aan slaap boven werk, trainingen, hobby’s of gezelligheid. Zestig procent geeft toe dat ze van tevoren niet eens nadenken over hoeveel slaap ze nodig hebben. Ze vliegen er gewoon doorheen.
Ze gaan naar bed. Ze hopen er het beste van. Ondertussen betaalt het lichaam de prijs.
“Er is gewoon iets met die semi-gewichtloze toestand die je alleen kunt bereiken als je op een waterbed ligt… Het is zo rustgevend en ontspannend.”
Het ontwerp is beter. De gezondheidsrisico’s zijn reëel. Maar zullen mensen daadwerkelijk hun gewoonten veranderen? Uit de peiling blijkt dat dit niet het geval zal zijn. Nog niet. Het bed is klaar. De wetenschap is er. De rest is aan de slaper.
